Πιο κοντά στους λόγους που ο πλανήτης Ουρανός διαθέτει μία ασυνήθιστα ισχυρή ζώνη ακτινοβολίας υποστηρίζουν πως βρίσκονται οι επιστήμονες.
Σε μία εκ νέου ανάλυση των δεδομένων από το διαστημικό σκάφος Voyager 2 φαίνεται πως ένα προσωρινό φαινόμενο διαστημικού καιρού ενδέχεται να είχε ενισχύσει τη ζώνη ακτινοβολίας ηλεκτρονίων του πλανήτη τη στιγμή που το σκάφος περνούσε από κοντά. Τα ευρήματα ενδέχεται να εξηγούν γιατί η ζώνη ακτινοβολίας εμφανίστηκε πολύ ισχυρότερη από ό,τι είχαν προβλέψει οι επιστήμονες.
Τον Ιανουάριο του 1986, το Voyager 2 πέταξε κοντά από τον Ουρανό και μέτρησε την ένταση των ζωνών ακτινοβολίας του. Ενώ η ιοντική ζώνη ακτινοβολίας ήταν ελαφρώς ασθενέστερη από το αναμενόμενο, η ζώνη ηλεκτρονίων ήταν πολύ ισχυρότερη από τις προβλέψεις, αγγίζοντας σχεδόν το μέγιστο επίπεδο έντασης που θα μπορούσε να αντέξει ο πλανήτης. Έκτοτε, οι επιστήμονες προσπαθούσαν να κατανοήσουν πώς και γιατί συνέβη αυτό.
Στη μελέτη, που δημοσιεύθηκε τον Νοέμβριο του 2025 στο επιστημονικό περιοδικό Geophysical Research Letters, οι ερευνητές επανεξέτασαν τα δεδομένα του Voyager 2 από το πέρασμά του κοντά στον Ουρανό. Διαπίστωσαν αρκετές ομοιότητες ανάμεσα στις μετρήσεις εκείνες και στα δεδομένα που συλλέχθηκαν από τη γήινη τροχιά κατά τη διάρκεια ενός έντονου φαινομένου διαστημικού καιρού το 2019.
Σύμφωνα με τα ευρήματα, η ασυνήθιστα ισχυρή ζώνη ακτινοβολίας του Ουρανού ενδέχεται να προκλήθηκε από μια «περιοχή αλληλεπίδρασης συν-περιστροφής» (co-rotating interaction region). Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται όταν ταχύτεροι ηλιακοί άνεμοι προσπερνούν πιο αργές ροές ηλιακού ανέμου. Η διαδικασία αυτή μπορεί να επιταχύνει ηλεκτρόνια και να προσθέσει ενέργεια στη ζώνη ακτινοβολίας.
Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι μια μελλοντική αποστολή με σκάφος σε τροχιά γύρω από τον Ουρανό, που θα συλλέγει δεδομένα από διαφορετικά σημεία της μαγνητόσφαιρας, θα μπορούσε να δώσει απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα.
