Αρχική Ειδήσεις Ροκ συνάντηση Κιάτου …γιατί μέταλλο που παίζει δεν σκουριάζει

Ροκ συνάντηση Κιάτου …γιατί μέταλλο που παίζει δεν σκουριάζει

0

Το μυαλό σπάει την μονοτονία του δρόμου με τον μόνο τρόπο που ξέρει: Ανοίγει το γκάζι.

του Αλέξανδρου Τσαντίλα

Έχουν περάσει πάνω από 15 χρόνια από τότε που βρέθηκα στον νομό Κορινθίας, για την δεύτερη μίας σειράς από παλιοδουλειές. Από τότε ήταν που ξέκοψα, οριστικά κι αμετάκλητα, οποιαδήποτε προοπτική να ξαναδουλέψω σε οτιδήποτε είχε να κάνει με την τουριστική βιομηχανία.

Ωστόσο, εκείνο το καλοκαίρι που έμαθα στο πετσί μου τι πάει να πει ξενοδοχείο, τι τουρισμός, και –το χειρότερο απ’ όλα- τι τουρίστας, δεν ήταν ολωσδιόλου αποτυχία: Εξοικονόμησα και τα απαραίτητα λεφτά για να πάρω την πρώτη μου κιθάρα αλλά κι ένα σημαντικό μάθημα ζωής: Ακόμα και οι ωραιότεροι, -εμφανισιακά τουλάχιστον- άνθρωποι έχουν κι αυτοί τις ίδιες σωματικές ανάγκες όπως όλοι. Στοιχειώδες αγαπητέ μου Ουώτσον, αλλά τότε ήμουν μικρός και άψαχτος – τώρα, κάπως λιγότερα και απ’ τα δύο.

Το ηχοσύστημα τα παίζει λίγο μετά την Κινέττα. Παίζω με τις συχνότητες και ο μόνος σταθμός που ακούγεται κάπως καθαρά κάνει αφιέρωμα στην μπαρόκ μουσική. Πριν μου ‘ρθει απ’ τα πλαϊνά ο νταλικιέρης απ’ το Αλαλούμ του Χάρυ Κλυν, παρεμβάλλονται μπίτια από το Ράδιο Λουτράκι. Το Κιάτο δεν είναι μακριά.

Τα μπίτια είναι τώρα ανάκατα με σκυλοπόπ άσματα · η μονοτονία του δρόμου έχει αντικατασταθεί από τη μονοτονία της ήρεμης θάλασσας. Ο κόσμος ανισομερώς κατανεμημένος στα μπιτσόμπαρα. Άπνοια και ζέστη, αλλά ο ήλιος δείχνει καλοσύνη. Τα πρώτα κύματα σκάνε ένα τετράωρο αφότου φτάνω. Σ’ όλο αυτό το διάστημα, οι λουόμενοι ήταν παράξενα ήσυχοι. Οι ρακέτες ιδιοφυώς περιφραγμένες (μαντρωμένες με διχτυωτή περίφραξη) – να φταίει άραγε τ’ ότι είναι Κυριακή για την ησυχία; Δεν ξέρω · σουρουπώνει και πρέπει να’ μαι στο θέατρο της Τραγάνας στις εννιά.

Φτάνω και είναι ακόμα στο στήσιμο. Μέσα στήνουν τραπεζάκια με flyersκαι merchandise, κάνουν το τελικό soundcheck, κι έξω ρίχνουν κάρβουνα και απλώνουν καλαμάκια στην ψησταριά. Το πούλμαν απ’ το Λουτράκι δεν έχει έρθει ακόμα και ο κόσμος είναι λιγοστός. Το θέατρο είναι δίπλα σε μια ρεματιά. Κατά διαστήματα, αρουραίοι των χωραφιών σκαρφαλώνουν την απέναντι πλαγιά και βουτάνε στα χωράφια. Ο χώρος είναι φαινομενικά μικρός · περίμενα λάιβ δίπλα στο κύμα, αλλά δεν με χαλάει. Ο κόσμος σιγά-σιγά μαζεύεται, και με το που πέφτει τελείως ο ήλιος οι εξέδρες είναι γεμάτες.

Πρώτη μπάντα οι Blue Stripe. Λουτρακιώτες. Αποκλειστικά διασκευές: Deep Purple, AC/DC, ZZ Top, GunsNRoses, Dioκι άλλα. Σίγουρα παίζουν κι αλλού. Παλιοροκάδες, παραδοσιακοί, αλλά ψημένοι σε αυτό που κάνουν. Ξέρουν να στέκονται στη σκηνή. Τέλεια εισαγωγή.

Η μετάβαση στον ήχο των Rejection ήταν κάπως… απότομη. Στα πρώτα κομμάτια προσπαθώ (μάταια) να οριοθετήσω αυτό που ακούω. Διακρίνω στοιχεία από Sepultura, Lamb of God, κάτι από αμερικάνικο μοντέρνο μέταλ αλλά μέχρι εκεί. Σταματάει να με απασχολεί · είναι απλά απίστευτοι. Και σαν συνθέσεις, και σαν ήχος, και σαν σκηνική παρουσία. Από ένα σημείο και μετά, ο επικοινωνιακότατος αλλά καθόλου καραγκιόζης τραγουδιστής δίνει οδηγίες για να στηθεί αυτό που λέμε moshpit – κάποτε το λέγαμε σχιζοφρένεια. Κι από κάτω γίνεται το αδιαχώρητο, νέοι και μεγαλύτεροι να κοπανιούνται. Η πιο θεϊκή στιγμή; Ο τραγουδιστής κάνει έναν μικρό πρόλογο σ’ ένα κομμάτι καταλήγοντας στ’ ότι το μόνο που υπάρχει είναι το μέταλ · και τότε γυρνάει προς την μπροστινή σειρά και ρωτάει «έτσι δεν είναι, μητέρα;». Η ματιά μου καρφώνεται σε μία γυναίκα, μεγάλη σε ηλικία, στην πρώτη-πρώτη σειρά. Δεν το κούνησε από εκεί μέχρι που οι Rejection κατέβηκαν από τη σκηνή.

Μπαντάρα. Απλά μπαντάρα.

Η ώρα είχε ήδη ξεφύγει όταν ανέβηκαν οι 3 Fold Pain. Ας είμαι ειλικρινής, και όσο το δυνατόν πιο δίκαιος: Δεν μου αρέσει η μουσική τους. Ίσως φταίει τ’ ότι ήμουν συνεπαρμένος από τους προηγούμενους. Ωστόσο, είχαν πολύ καλές στιγμές · κι ένα αρκετά μεγάλο τμήμα του κόσμου γούσταρε. Ο ήχος της κιθάρας κάπου δεν βοήθαγε. Οι διασκευές που παίξανε, όπως αυτή του Breath των Prodigy, πολύ καλές. Αρκετή ενέργεια και πολύ καλό στήσιμο. Απλά δεν είναι του γούστου μου. Πρόσφατα έβγαλαν τον πρώτο τους ομότιτλο δίσκο, μπορεί κανείς να τους τσεκάρει και ν’ αποφασίσει ο ίδιος.

Δεν είχε πλέον νόημα να κοιτάω την ώρα. Μετά από καθυστέρηση, και τον κόσμο από κάτω να φωνάζει «Σεξ και βία στον πλανήτη Δία», οι Planet of Zeus ανεβαίνουν ορεξάτοι, θορυβώδεις όσο πρέπει, ξεκινάνε και… το ρεύμα πέφτει. Ακούστηκαν πολλά · όλοι πάντως συμφωνούσαν ότι σε αυτή την περίπτωση, ο ηχολήπτης είχε πληρωθεί κανονικότατα. Δεν πτοήθηκε κανείς: Η ένταση επανήλθε, και οι Planet of Zeus έδειξαν μέχρι τις δύο παρά είκοσι τα ξημερώματα ότι είναι πραγματικά πολύ σπουδαία μπάντα, τουλάχιστον λάιβ. Δύσκολα θα βάλω κομμάτια τους να ακούσω σπίτι · ζωντανά, όμως, είναι τελείως άλλη περίπτωση. Αρτιότατοι, το λιγότερο που μπορώ να πω. Και πραγματικοί επαγγελματίες. Ξύλο αβέρτα. Δεν έφυγε κανένας.

Κόβω ταχύτητα και συγκεντρώνομαι. Παλιά εθνική, δύο και κάτι τα ξημερώματα. Ούτε ένα αμάξι μπροστά μου. Την υπαρξιακή ανησυχία αντικαθιστά η ανησυχία για τον δείκτη του ντεπόζιτου. Ως είθισται. Από τσιγάρα τουλάχιστον είμαι εντάξει. 

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here