Ένα πρωτοποριακό σύστημα για να παγιδεύουν τις μικροπλαστικές ίνες από τα ρούχα που απελευθερώνονται κατά το πλύσιμο κατάφεραν να δημιουργήσουν Γάλλοι ερευνητές. Τη δοκιμή τους έκαναν πρόσφατα σε ένα στεγνοκαθαριστήριο κοντά στη Λυών, με αποτελέσματα που ανταποκρίνονται στις προσδοκίες, και πλέον είναι έτοιμο για παραγωγή.
Νάιλον, πολυεστέρας, ελαστάν. Τα περισσότερα από τα ρούχα μας είναι κατασκευασμένα από συνθετικές ίνες. Παρόλο που δεν το συνειδητοποιούμε, όταν τα πλένουμε στο πλυντήριο, απελευθερώνουν δισεκατομμύρια μικροπλαστικές ίνες που τελικά καταλήγουν στις θάλασσες- μια αόρατη αλλά πολύ πραγματική μορφή ρύπανσης. Γι’ αυτό, Γάλλοι ερευνητές ανέπτυξαν ένα μηχάνημα ικανό να συλλαμβάνει αυτά τα μικροσωματίδια κατά τη διάρκεια των κύκλων πλύσης σε στεγνοκαθαριστήρια και πλυντήρια. Το πρωτότυπο, που έχει ήδη επιδείξει την αποτελεσματικότητά του σε στεγνοκαθαριστήριο στη Λυών, είναι πλέον έτοιμο για βιομηχανική παραγωγή.
Το μηχάνημα, που αποτελείται από σωλήνες, σωληνώσεις και αντλίες, συλλέγει το βρώμικο νερό καθώς βγαίνει από το πλυντήριο ρούχων. Για να αποφύγουν τη χρήση φίλτρου που θα μπορούσε να φράξει, οι ερευνητές επέλεξαν την τεχνική της επίπλευσης για να παγιδεύσουν τις συνθετικές ίνες. “Συμπιέζουμε τα λύματα και στη συνέχεια τα απελευθερώνουμε”, εξηγεί ο Ματιέ Ντρέιγιαρντ, επικεφαλής του έργου στο IFP Énergies nouvelles. “Μοιάζει λίγο με ένα μπουκάλι ανθρακούχου νερού, όπου σχηματίζονται μικροφυσαλίδες ελεγχόμενου μεγέθους”, σημειώνει.
Στο τέλος της διαδικασίας, αυτές οι φυσαλίδες αέρα φορτωμένες με συνθετικές μικροΐνες συγκεντρώνονται και σχηματίζουν ένα είδος λευκού αφρού σε μια δεξαμενή. Αυτός ο αφρός περιέχει τα μικροσωματίδια”, συνεχίζει. Ωστόσο, θα περιέχει σίγουρα και λίγο νερό. Η διαχείριση αυτών των αποβλήτων θα γίνεται με τον ίδιο τρόπο που γίνεται και με άλλα απόβλητα τα οποία μπορεί να παράγονται ήδη από τα στεγνοκαθαριστήρια, όπως τα διαλυτικά. Στη συνέχεια, η λάσπη συμπιέζεται και καίγεται.
Μια ΜΚΟ υποστηρίζει την πρόπλυση των ρούχων πριν φτάσουν στην αγορά
Μετά από τέσσερα χρόνια ανάπτυξης, το πρωτότυπο μόλις δοκιμάστηκε σε ένα στεγνοκαθαριστήριο κοντά στη Λυών, με αποτελέσματα που ανταποκρίνονται στις προσδοκίες των ερευνητών. “Προσπαθήσαμε να θέσουμε ως στόχο να συλλάβουμε πάνω από το 80% αυτών των μικροσωματιδίων, τα οποία έχουν μέγεθος άνω των 50 μικρομέτρων”, λέει ο επικεφαλής του έργου.
Πρόκειται για ποσότητα μικροσωματιδίων που δεν μολύνουν το περιβάλλον. “Η τεχνική είναι ενδιαφέρουσα για τα ρούχα που κυκλοφορούν ήδη στην αγορά για τα πλυντήρια, αλλά το ιδανικό θα ήταν να χρησιμοποιείται από τους παραγωγούς ρούχων για την πρόπλυση πριν την πώλησή τους”, δηλώνει η Μυριέλ Παπάν, εκτελεστική διευθύντρια της ΜΚΟ No Plastic In My Sea. Γνωρίζουμε ότι τα περισσότερα μικροπλαστικά απελευθερώνονται κατά τους πρώτους κύκλους πλύσης. Έτσι, το βιομηχανικό πλύσιμο πριν από τη διάθεσή τους στην αγορά θα ήταν πραγματικά ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός για τη ρύπανση από μικροπλαστικά” εξηγεί.
Όσον αφορά τα οικιακά πλυντήρια ρούχων, ο νόμος AGEC του 2020 ορίζει ότι θα πρέπει να είναι εφοδιασμένα με φίλτρα για τη δέσμευση αυτών των μικροϊνών. Ωστόσο, δεν έχει ακόμη δημοσιευθεί κανένα εκτελεστικό διάταγμα.
