Αρχική Διάστημα Πολλοί άνθρωποι ισχυρίζονται εδώ και καιρό ότι ακούν το Βόρειο Σέλας

Πολλοί άνθρωποι ισχυρίζονται εδώ και καιρό ότι ακούν το Βόρειο Σέλας

0
Βόρειο Σέλας
Εικόνα: UNSPLASH/ruedi häberli
Διαφήμιση

Σύνταξη: ecozen.gr

Ισχύει ή είναι απλά μια ψευδαίσθηση;

Είναι ένα ερώτημα που προβληματίζει τους παρατηρητές εδώ και αιώνες: οι φανταστικές πράσινες και κατακόκκινες λάμψεις του Βόρειου Σέλας παράγουν κάποιο διακριτό ήχο;

Το Βόρειο Σέλας (Aurora Borealis) προκαλείται από την αλληλεπίδραση των ηλιακών σωματιδίων με μόρια αερίου στην ατμόσφαιρα της Γης και εμφανίζεται γενικά κοντά στους πόλους της Γης, όπου το μαγνητικό πεδίο είναι το ισχυρότερο. Ωστόσο, οι αναφορές κατά τις οποίες παράγει θόρυβο είναι σπάνιες, ενώ ιστορικά απορρίφθηκαν από επιστήμονες.

Αλλά μια φινλανδική μελέτη το 2016 ισχυρίστηκε ότι τελικά επιβεβαίωσε ότι το Aurora Borealis όντως παράγει ήχο που μπορεί να ακούσει το ανθρώπινο αυτί. Μια ηχογράφηση που πραγματοποιήθηκε από έναν από τους ερευνητές που συμμετείχαν στη μελέτη ισχυρίστηκε ακόμη ότι είχε καταγράψει τον ήχο από τα σαγηνευτικά φώτα 70 μέτρα πάνω από το έδαφος.

Ο μηχανισμός πίσω από τον ήχο παραμένει ακόμη κάπως μυστηριώδης, όπως και οι προϋποθέσεις που πρέπει να πληρούνται για να ακουστεί ο ήχος. Μια πρόσφατη έρευνα ρίχνει μια ματιά σε ιστορικές αναφορές για αυτόν τον ήχο, με σκοπό να κατανοήσει τις μεθόδους διερεύνησης αυτού του άπιαστου φαινομένου και τη διαδικασία διαπίστωσης εάν οι αναφερόμενοι ήχοι ήταν αντικειμενικοί, απατηλοί ή φανταστικοί.

Βόρειο Σέλας
Εικόνα: UNSPLASH/Ken Cheung

Ισχυρισμοί ανά τους αιώνες

Ο ήχος του Σέλας ήταν το αντικείμενο ιδιαίτερα ζωηρής συζήτησης τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, όταν αναφορές από οικισμούς στα βόρεια γεωγραφικά πλάτη ανέφεραν ότι ο ήχος μερικές φορές συνόδευε τις μαγευτικές εμφανίσεις φωτός στον ουρανό τους.

Οι μάρτυρες είπαν για έναν ήσυχο, σχεδόν ανεπαίσθητο τριγμό, θρόισμα ή σφυριχτό θόρυβο κατά τη διάρκεια ιδιαίτερα έντονων εμφανίσεων του Βόρειου Σέλας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930, για παράδειγμα, προσωπικές μαρτυρίες άρχισαν να κατακλύζουν το Shetland News, την εβδομαδιαία εφημερίδα των Yποαρκτικών Νήσων Σέτλαντ, παρομοιάζοντας τον ήχο του Βόρειου Σέλας με “θρόισμα μεταξιού” ή “δύο σανίδες που συναντούν ίσιες πλευρές”.

Αυτοί οι ισχυρισμοί επιβεβαιώθηκαν από παρόμοια μαρτυρία από τον Βόρειο Καναδά και τη Νορβηγία. Ωστόσο, η επιστημονική κοινότητα δεν ήταν τόσο πεπεισμένη, ειδικά λαμβάνοντας υπόψη τον μικρό αριθμό δυτικών εξερευνητών που ισχυρίστηκαν ότι άκουσαν τους άπιαστους θορύβους.

Η αξιοπιστία των αναφορών θορύβου από το Βόρειο Σέλας συνδέθηκε στενά με τις υψομετρικές μετρήσεις του. Θεωρήθηκε ότι μόνο εκείνες οι λάμψεις που κατέβηκαν χαμηλά στην ατμόσφαιρα της Γης θα μπορούσαν να μεταδώσουν ήχο που θα γινόταν αντιληπτός από το ανθρώπινο αυτί.

Βόρειο Σέλας
Εικόνα: UNSPLASH/McKayla Crump

Το πρόβλημα εδώ ήταν ότι τα αποτελέσματα που καταγράφηκαν κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Διεθνούς Πολικού Έτους 1932-3 διαπίστωσαν ότι το Βόρειο Σέλας έκανε την εμφάνιση του σε υψόμετρο 100 χιλιόμετρα πάνω από τη Γη τις περισσότερες φορές και πολύ σπάνια κάτω από 80 χιλιόμετρα. Αυτό υποδήλωνε ότι θα ήταν αδύνατο να μεταδοθεί στην επιφάνεια της Γης κάποιος διακριτός ήχος από τα φώτα.

Ακουστικές ψευδαισθήσεις;

Λαμβάνοντας υπόψη αυτά τα ευρήματα, διακεκριμένοι φυσικοί και μετεωρολόγοι παρέμειναν σκεπτικοί, απορρίπτοντας τις αναφορές για τον ήχο και το Βόρειο Σέλας σε χαμηλό υψόμετρο, ως λαογραφικές ιστορίες ή ακουστικές ψευδαισθήσεις.

Ο Sir Oliver Lodge, ο Βρετανός φυσικός που ασχολείται με την ανάπτυξη της ραδιοφωνικής τεχνολογίας, σχολίασε ότι ο ήχος του Βόρειου Σέλας μπορεί να είναι ένα ψυχολογικό φαινόμενο λόγω της ζωντάνιας της εμφάνισης του φαινομένου, ακριβώς όπως οι μετεωρίτες μερικές φορές δημιουργούν έναν θορυβώδη ήχο στον εγκέφαλο. Ομοίως, ο μετεωρολόγος George Clark Simpson υποστήριξε ότι η εμφάνιση του Βόρειου Σέλας σε χαμηλό υψόμετρο ήταν πιθανώς μια οπτική ψευδαίσθηση που προκλήθηκε από την παρεμβολή χαμηλών νεφών.

Παρ’ όλα αυτά, ο κορυφαίος επιστήμονας του 20ού αιώνα με ειδίκευση στο Βόρειο Σέλας, Carl Størmer, δημοσίευσε αφηγήσεις που γράφτηκαν από δύο βοηθούς του που ισχυρίστηκαν ότι άκουσαν τον εν λόγω ήχο, προσθέτοντας κάποια αξιοπιστία στον μεγάλο όγκο των προσωπικών αναφορών.

Βόρειο Σέλας
Εικόνα: UNSPLASH/Johannes Groll

Ο βοηθός του Størmer, Hans Jelstrup, είπε ότι είχε ακούσει έναν «πολύ περίεργο αμυδρό σφυριχτό ήχο, σαφώς ακανόνιστο, που φαινόταν να ακολουθεί ακριβώς τους κραδασμούς του φαινομένου», ενώ ο κ. Tjönn βίωσε έναν ήχο σαν «κάψιμο χόρτου ή σπρέι». Όσο πειστικές κι αν ήταν αυτές οι δύο τελευταίες μαρτυρίες, δεν πρότειναν ακόμη έναν τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να λειτουργεί αυτός ο ήχος.

Ήχος και φως

Η απάντηση σε αυτό το μόνιμο μυστήριο που συγκέντρωσε τη μεγαλύτερη υποστήριξη προτάθηκε για πρώτη φορά το 1923 από τον Clarence Chant, έναν γνωστό Καναδό αστρονόμο. Υποστήριξε ότι η κίνηση του φωτός μεταβάλλει το μαγνητικό πεδίο της Γης, προκαλώντας αλλαγές στην ηλέκτριση της ατμόσφαιρας, ακόμη και σε σημαντική απόσταση.

Αυτή η ηλέκτριση παράγει έναν θόρυβο πολύ πιο κοντά στην επιφάνεια της Γης όταν συναντά αντικείμενα στο έδαφος, όπως και ο στατικός ήχος. Αυτό θα μπορούσε να λάβει χώρα στα ρούχα ή τα γυαλιά του παρατηρητή, ή πιθανώς σε γύρω αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων των ελάτων ή της επένδυσης κτιρίων.

Η θεωρία του Chant συσχετίζεται καλά με πολλές αναφορές για αυτόν τον εξωπραγματικό ήχο. Υποστηρίζεται επίσης από περιστασιακές αναφορές για τη μυρωδιά του όζοντος, που φέρεται να μεταφέρει μια μεταλλική μυρωδιά παρόμοια με έναν ηλεκτρικό σπινθήρα, κατά τη διάρκεια του Βόρειου Σέλας.

Βόρειο Σέλας
Εικόνα: UNSPLASH/S Migaj

Ωστόσο, η έκθεση του Chant πέρασε σε μεγάλο βαθμό απαρατήρητη στη δεκαετία του 1920, αναγνωρίστηκε μόνο τη δεκαετία του 1970 όταν δύο φυσικοί του αυλού επανεξέτασαν τα ιστορικά στοιχεία. Η θεωρία του Chant είναι σε μεγάλο βαθμό αποδεκτή από τους επιστήμονες σήμερα, αν και υπάρχει ακόμη συζήτηση για το πώς ακριβώς λειτουργεί ο μηχανισμός παραγωγής αυτού του ήχου.

Αυτό που είναι σαφές είναι ότι το Βόρειο Σέλας, σε σπάνιες περιπτώσεις, παράγει ήχους αντιληπτούς από το ανθρώπινο αυτί. Οι απόκοσμες αναφορές για τριγμούς, σφυρίγματα και βουητό που συνοδεύουν τα φώτα περιγράφουν μια αντικειμενική ακουστική εμπειρία και όχι κάτι απατηλό ή φανταστικό.

Διαφήμιση